War, war always changes

“We, the undersigned, take responsibility for the wars that are about to start, the decisions we will make, and the history we will write. Everything that is going to happen is going to happen because of us.”

Dit plakkaat staart ons aan als de doos voor de eerste keer opengaat. “Nou jongens, heeft er iemand een pen?” Met een kinderlijk plezier ondertekenen we het speelbord. “Zouden we eigenlijk in bloed moeten doen, he?”

Risk Legacy is een bordspel waarbij de presentatie niet alleen belangrijk is, maar de kern van het spel. Het idee is zowel simpel als briljant: dit is straight up Risk maar de regels van dit klassieke bordspel veranderen naarmate je speelt. En niet alleen de regels, ook het bord en de speelkaarten blijven niet onberoerd.

En dus zitten er in de doos afgesloten pakjes met nieuwe kaarten en zelfs twee compartimenten met meer spul. Elk gedeelte heeft een regel op zich geschreven. “Maak open als iemand meer dan 30 manschappen neerzet en een raket heeft.” “Maak open als de tweede grote stad wordt gebouwd.” Het intrigeert mateloos.

Voor iemand die zuinig is op zijn (bord)spellen begint het spel al meteen hels. De factiekaarten krijgen elk een sticker opgeplakt met een speciale extra vaardigheid. Probleem: het vel bevat twee stickers. Je kiest er een en je verscheurt de ander. Ik heb die regel wel zes keer achter elkaar gelezen, maar hij verandert niet. De andere vaardigheden zullen nooit in ‘onze’ Risk Legacy tevoorschijn komen.

Maar het gaat nog verder. Winnaars schrijven hun naam op het bord, stickers met steden worden benoemd en op het bord geplakt, grondstofkaarten mogen worden doorgescheurd als een speler dat wenst, de handleiding zit vol met randen om aan te geven waar stickers in de toekomst de regels zullen veranderen. Het is krankzinnig, het gaat tegen alles in waar een bordspel voor staat.

Het voelt vreemd. Niet zozeer in dat het spel goed of slecht is, want dat boeit allang niet meer. Maar nu de namen van mijn vrienden en mijzelf erop staan, de eerste kaarten verscheurd zijn en de eerste stickers geplakt, begint er iets te kriebelen. Dit is geen spel, dit is ons spel. Er zijn geen holle keuzes à la Fable. Wat je beslist verandert dit spel voor altijd. Ineens is er wel dat gewicht achter een beslissing, wetende dat je niet kan teruggrijpen naar een oude save file.

Ik win de eerste pot en ik heb de keus een continent te benoemen, een stad te bouwen of een grondstofkaart te verscheuren. De grandeur stijgt naar mijn hoofd en ik claim de naam van een continent. De ‘verliezers’ plakken elk een kleine stad met eigen naam elders op het bord. Welke naam en welke locatie? Het zijn eigenlijk nietszeggende keuzes, maar je merkt dat het wel degelijk uitmaakt. Dit is een stukje van jezelf, je laat iets achter in de spelwereld. Het doet er toe.

En ja, uiteindelijk is het gewoon good ol’ Risk. Maar zo voelt het allang niet meer. Er zit nu een verplichting aan het spelen: een verbond om oorlogje te spelen. Onze game is enkel en alleen voor onze groep. Dit is een gevoel wat zelfs een rollenspel niet voor elkaar krijgt.

Onder de handtekeningen prijkt nog een laatste zin: “The wars started on the following date:”. Bijna plechtig schrijf ik op: March 16, 2012.

We zijn nu officieel in een staat van oorlog.