Kengo: Master of Bushido (PS2)
Wie zich blind staart op het feit dat Kengo door dezelfde ontwikkelaar, Lightweight, is gemaakt als Bushido Blade, loopt de kans een geweldige game mis te lopen. Bushido Blade's "One strike, one kill" principe is hier niet te vinden, maar diepgaande gameplay daarentegen wel.
Doel van Kengo, is een karakter op te leiden tot een meester in de bushido. Dit doe je door in de leer te gaan in een dojo. Heb je daar de basistraining onder de knie dan mag je andere dojo uit dagen om zo meer faam te verwerven. Alle gevechten zijn één-op-één, hebben geen tijdslimiet en vergen een grote concentratie en dat is nou precies waar de schoen wringt.
De meeste mensen zullen aan Kengo beginnen door basaal op wat knoppen te rammen. En met maar één knop om normaal aan te vallen, zullen de meesten het al na een paar minuten opgeven; het harde werk levert geen voldoening op. Zet echter door met het precieze spel van afweren, ontwijken en aanvallen en Kengo veranderd in een soort zen-ervaring, die te goed is om te beschrijven. Wat maakt het uit dat je tegenstanders vrijwel nooit van uiterlijk veranderen, dat de dojo saai worden en dat achtergrondmuziek ver te zoeken is? Een perfect uitgevoerde sequentie van slagen, geeft een machtig gevoel van echt beter te zijn dan je tegenstander en daar kan geen enkele vorm van graphics of geluid tegenop.
Al deze gevechten leveren ervaring op, wat weer niets is zonder een goede training (in de vorm van mini-games uit het party-genre, die verdacht veel gepaste concentratie vergen). Een aparte manier van ervaring verdienen en het werkt nog goed ook.
Met een twee speler optie en een survival mode erbij, lijkt Kengo dus een prachtig spel; een paar fouten daargelaten. Zoals gezegd zijn beeld en geluid niet echt fantastisch, maar het is het vereiste doorzettingsvermogen, dat het spel niet voor iedereen geschikt maakt. Zij die er echter de nodige tijd aan besteden, zullen er een prachtige ervaring rijker door worden. En daarmee behelst Kengo perfect de essentie van bushido.